het meer en dichter tegen elkaar aanbouwen in de steden

Het overheidsbeleid, vooral vanaf de VINEX, gericht op een intensiever gebruik van de stedelijke ruimte en gericht op een versterking van de stedelijke functies. (vooral de woonfunctie).

het gaan bebouwen van ‘lege’ plekken in de stad, dus b.v. in parken. Een stad is per definitie al een gebied met hoge bewoningsdichtheid. Door nu te gaan ‘inbreiden’, probeert men minder verkeer te krijgen tussen voorsteden en centrale stad. Het tegenovergestelde van groeikernen*.

het ruimtelijk beleid om meer te bouwen in steden en dichter tegen de steden aan.

stadsvernieuwing waarbij het opvullen van open plekken en het bouwen van nieuwe wijken tegen de oude stad aan uitgangspunt zijn.

New Yorks architecte Jane Jacobs muntte het begrip ‘compact city’ als tegenwicht tegen door haar verfoeide ‘urban sprawl’ bouw waardoor Smerikaanse steden ontstonden waar de menselijke maat ontbrak en een mens voor al haar dagelijkse basisbehoeften (eten, leren, werken, ontmoeten) in de auto moest stappen. De compacte 19e eeuwse Europese (laagboes!) steden waren haar grote voorlbeeld. Jane Jacobs bevocht haar leven lang Robert Moses die voor zijn mega infrastructurele bouwwerken half oud New York probeerde te slopen daarvoor.